Fyrrum þingmaður í nýsköpunarverkefni og kvöldskóla VMA í húsasmíði
„Það hefur alltaf verið smá iðnaðarmannataug í mér. Framan af var ég ekki alveg viss um hvort ég ætlaði að fara í háskóla- eða iðnnám. Ég vann í vélsmiðjunni Fjarðarstál í Hafnarfirði í tvö ár og á sumrin var ég í fjölbreyttum störfum, m.a. sem handlangari eða til sjós. Eftir menntaskóla endaði ég þó á því að fara í Háskóla Íslands og útskrifaðist 1998 með BA-próf sagnfræði sem aðalgrein og íslensku sem aukagrein. Í gegnum tíðina hef ég ýmislegt brasað í smíðum, t.d. í sumarbústað fjölskyldunnar í Þjórsárdal og þar á raunar öll ættin bústaði. Því hefur verið mikið smíðað í Þjórsárdalnum. Ég hef haft ánægju af því að grípa í smíðarnar en fundið að mig hefur sárvantað meiri kunnáttu til þess að geta tekist einn á við hlutina, án þess að njóta tilsagnar annarra. Þegar sá möguleiki kom upp að fara í þetta nám hér í VMA ákvað ég að sækja um og sé sannarlega ekki eftir því, þetta hefur verið alveg frábært,“ segir Kolbeinn Óttarsson Proppé, sem um tíma sat á Alþingi. Hann var þingmaður Vinstrihreyfingarinnar – græns framboðs í Reykjavíkurkjördæmi suður á árunum 2016-2021.
Flutti norður á fornar slóðir
Eftir að hafa búið í mörg ár á höfuðborgarsvæðinu flutti Kolbeinn á fornar slóðir á Siglufirði fyrir um fimm árum, í kjölfarið á því að hann lét af þingmennsku. Kolbeinn á sterkar rætur á Dalvík og Siglufirði þar sem fjölskyldan bjó þegar hann var að vaxa úr grasi. Á Dalvík var Kolbeinn í sex ár en fjögur á Siglufirði.
„Ég hafði keypt mér litla íbúð á Siglufirði – í gamla Gagganum þar sem svefnherbergið er í gömlu dönskustofunni minni. Íbúðina hugsaði ég til skemmri dvalar á vetrum, t.d. vegna skíðaferða, og að skjótast norður á sumrin. En þegar breytingar urðu á mínum högum ákvað ég að taka skrefið og flytja alfarið norður enda hafði ég lofað mér því fyrir mörgum árum að ég skyldi búa aftur sem fullorðinn maður hér fyrir norðan. Rætur mínar úr uppvextinum toguðu í mig og ég lét því slag standa. Til öryggis setti ég þó búslóðina mína í geymslu í níu mánuði fyrir sunnan en fljótlega komst ég að raun um að hér vildi ég vera. Ég flutti norður án þess að vita hvað ég væri að fara að gera en hafði að leiðarljósi að ég myndi takast á við allt sem til mín kæmi með opnum og jákvæðum huga. Og það hefur heldur betur verið raunin,“ segir Kolbeinn og bætir við að nú eigi hann tvö heimili, annars vegar á Siglufirði og hins vegar með sambýliskonu sinni á Akureyri.
Grænafl – nýsköpunarverkefni
Kolbeinn hefur marga bolta á lofti. Stærsta verkefnið er nýsköpunarverkefnið Grænafl sem Kolbeinn og Freyr Steinar Gunnlaugsson á Siglufirði ýttu úr vör árið 2022 og hefur það að markmiði að rafvæða strandveiðibáta. Grænafl er eitt þeirra verkefna sem hefur fengið stuðning frá Drift EA miðstöð frumkvöðla og nýsköpunar á Akureyri og þar hefur Kolbeinn aðstöðu til að vinna dags daglega að því. Nýverið fékk Grænafl stuðning frá nýsköpunarsjóðnum Kríu.
„Þetta verkefni Grænafls mun vonandi leiða til þess að við munum rífa olíuvélarnar úr strandveiðibátunum og setja í þá vélar sem ganga 100% fyrir rafmagni eða hybrid-vélar sem að mestu verði keyrðar á rafmagni. Í vor verður sett upp hleðslustöð á Siglufirði fyrir smábátana í samstarfi við HS-Orku og það verður mikilvægt skref.
Við erum í samstarfi við fyrirtæki og stofnanir í Suður-Kóreu um þetta verkefni og af þeim sökum hef ég verið töluvert þar undanfarin ár. Við fáum stuðning frá Suður-Kóreu í því sem við erum að gera hér og í framhaldinu er ætlunin að þessi tækni fari þangað. Þar er markaðurinn auðvitað miklu stærri en hér, þar er heildarfjöldi báta um 65 þúsund talsins. Við erum komnir yfir ákveðna þröskulda í þessu nýsköpunarverkefni og teljum að í augsýn sé að koma þessu áfram á framkvæmdastigið. En þetta tekur, eðli málsins samkvæmt, allt sinn tíma,“ segir Kolbeinn.
Kolbeinn segist ekki vilja kalla sig strandveiðisjómann en hann hafi vissulega róið með t.d. Frey Steinari á Siglufirði, sem á og gerir út tvo báta frá Siglufirði, á grásleppu og línu. „Ég tók reyndar pungaprófið svokallaða fyrir um tveimur árum og er því kominn með þau réttindi. Raunar má segja að ég hafi fengið réttindin 35 árum seinna en ég lagði upp með því á sínum tíma þegar ég var í skóla á Siglufirði fór ég í fyrsta áfanga pungaprófsins sem valgrein í skólanum þar en síðan fluttist fjölskyldan suður sumarið eftir og ég fékk aldrei tækifæri til þess að klára prófið – fyrr en nýverið að ég ákvað að klára það.“
Skemmtilegt og gefandi nám
En aftur að smíðunum. Námshópurinn sem Kolbeinn er hluti af hóf nám sitt í kvöldskólanum í VMA sl. haust og segir hann að það hafi sannarlega uppfyllt allar hans vonir og væntingar. „Þetta er alveg stórkostlegt. Ég vissi ekki alveg út í hvað ég væri að fara, vissi bara að mig langaði til að læra smiðinn en nákvæmlega hvernig námið væri uppbyggt vissi ég ekki. Að hafa fyrirkomulag kvöldskólans svona, að námshópurinn sé saman í náminu frá byrjun til enda, gerir það að verkum að það skapast mikil samheldni í hópnum. Samnemendur mínir eru bráðskemmtilegir og kennararnir eru ótrúlega lunknir í að kenna hina ýmsu hluti án þess að maður fatti að þeir séu að kenna. Eftir hverja fjögurra klukkustunda kennslustund áttar maður sig á því að það hefur bæst við hellingur af nýrri kunnáttu. Eftir að hafa setið við tölvuna eða á fundum kemur maður hingað seinnipart dags og við tekur allt öðruvísi verkefni, þetta er fullkomin núvitund!
Ég stefni á að taka sveinspróf í smíðunum að námi loknu. Mér þætti raunar galið að eyða minni orku og kennaranna í námið en fara svo ekki í sveinsprófið. Það vil ég endilega stefna á enda tel ég að það sé alltaf gott að vera með sveinspróf í húsasmíði. Svo verður bara að koma síðar í ljós hvort ég vinni við smíðar síðasta hluta æviskeiðsins. Síðustu ár ævi minnar segja mér að það sé illmögulegt að spá fyrir um hvað framtíðin beri í skauti sér. Í þessu námi í VMA erum við að læra fyrir lífið, að læra að horfa á hlutina sem heild en um leið að brjóta þá niður í smærri einingar og púsla þeim síðan saman. Að byggja hús er verkefni sem þarf að leysa í góðu samstarfi við aðra, rétt eins og í pólitíkinni tekst maður á við ótal verkefni sem þarf að leysa í samvinnu við aðra,“ segir Kolbeinn.
Víða komið við
Auk þingmennskunnar og sjóróðra hefur Kolbeinn komið víða við á lífsleiðinni. Sem fyrr segir lærði hann sagnfræði og íslensku í HÍ og starfaði eftir það m.a. við ættfræðigrunn Íslenskrar erfðagreiningar, var sjálfstætt starfandi sagnfræðingur og þýðandi, blaðamaður á Skessuhorni og Fréttablaðinu, kynningar- og upplýsingafulltrúi hjá BSRB og Strætós bs., svo eitthvað sé nefnt. Þá var hann um um tíma, í gegnum pólitíska starfið, í nefndastörfum hjá Reykjavíkurborg og í ýmsum öðrum félagsstörfum, m.a. innan VG.
En saknar Kolbeinn þingmennskunnar? „Nei, alls ekki. Þingmennskan er skrítin skepna. Ég sagði einhvern tímann að hún væri hræðilegasta starf sem ég hef tekist á við um dagana en jafnframt það skemmtilegasta. Það er nú einhvern veginn svo að hver og einn þingmaður ræður því svolítið sjálfur hvernig þingmaður hann vill vera. En ég held að sé alveg ljóst að með þingmennskunni hefði ég ekki getað stundað þetta nám.
Þó ég sé hættur á vettvangi stjórnmálanna fylgist ég auðvitað vel með og tek þátt í samræðum á samfélagsmiðlum um pólitík. En nú horfi ég meira á praktísku hlutina, hvernig hægt er að koma þeim í verk, hvað sé skynsamlegt að gera og hvernig við gerum það,“ segir Kolbeinn Óttarsson Proppé.